Pierwszy miesiąc sezonu NBA dobiegł końca, a San Antonio Spurs, Los Angeles Lakers, Philadelphia 76ers i Boston Celtics zajmują czołowe miejsca w tabeli. Obrońca tytułu, New York Knicks, radzi sobie przeciętnie, a kilku aspirujących kandydatów do tytułu zmaga się z urazami gwiazd. Choć do Święta Dziękczynienia zostało jeszcze ponad tydzień, Oklahoma City Thunder przeprowadzili rzadki wczesnosezonowy transfer, a New Orleans Pelicans otrzymali publiczną prośbę o wymianę.

Przy tak wielu wydarzeniach warto podsumować, czego nauczyliśmy się o wszystkich 30 zespołach od pierwszego meczu sezonu.

Atlanta Hawks

Trener Quin Snyder rozpoczął sezon od piątki w składzie: Nickeil Alexander-Walker, CJ McCollum, Dyson Daniels, Jalen Johnson i Onyeka Okongwu. Ta piątka miała w sezonie 2025-26 imponujący wskaźnik plus-20,3 w net rating na 391 minutach. Decyzja, która postawiła na doświadczenie i ciągłość, sprawiła, że debiutant z draftu 2026, Kingston Flemings, oraz pozyskani latem Luguentz Dort i Aaron Wiggins zaczęli na ławce.

Podstawowa piątka nie była jednak tak skuteczna w ataku jak w poprzednim sezonie, dlatego Snyder po zaledwie ośmiu meczach zastąpił 35-letniego McCollum 19-letnim Flemingsem. Od tej zmiany piątka Hawks gra szybciej i broni skuteczniej, choć to wciąż niewielka próba.

Flemings raczej nie zdobędzie wielkiej popularności w walce o nagrodę Rookie of the Year, bo kilku jego klasowiczów notuje wielkie liczby. Powinien jednak znaleźć się w drużynie najlepszych debiutantów, ponieważ już teraz wyróżnia się w rotacji zdominowanej przez weteranów z poważnymi aspiracjami do play-offów. Jako ósmy wybór draftu idealnie pasuje do schematu Atlanty: dobrze czuje się z piłką, nie dominuje zbyt mocno w posiadaniach, pewnie rzuca z dystansu i jest uciążliwy w obronie, a najlepiej gra w szybkim tempie.

Boston Celtics

Głośna letnia wymiana, w ramach której Jaylen Brown trafił do Philadelphii za Paula George’a, wywołała w części fanbase Celtics szok, smutek i złość. Brown w zeszłym miesiącu podgrzał atmosferę, mówiąc o napięciach z byłym kolegą z drużyny Jaysonem Tatumem: “Nie ma żadnego konfliktu, ale może być trochę jak z kotletami jagnięcymi i sosem.”

W pierwszym meczu przeciwko byłej drużynie Brown zagrał fatalnie, a Celtics wygrali wysoko. Choć ten prestiżowy mecz nie oddawał obrazu świetnego startu Philadelphii, pokazał, że Boston sprawnie przeszedł nad rozstaniem do porządku dziennego. Według stanu na wtorek Celtics mają najlepszy wskaźnik efektywności ataku i różnicę punktową w Konferencji Wschodniej.

Celtics nie stracili rytmu bez Browna, bo 36-letni George gra najlepiej od lat. Dziewięciokrotny All-Star jest naturalnym elementem ofensywy Bostonu opartej na rzutach za trzy i wyprzedza Browna w kilku zaawansowanych statystykach, w tym w win shares i player efficiency rating. O tym, czy Boston utrzyma tak szybkie tempo, zdecyduje przede wszystkim zdrowie George’a, ale już teraz pomógł swojej nowej publiczności odnaleźć radość po nagłym zakończeniu pięknej ery.

Brooklyn Nets

Można argumentować, że Nets nie są tak beznadziejni, jak się wydaje. Skrzydłowi Julius Randle i Michael Porter Jr. są ugruntowanymi graczami o realnym wpływie na wynik, a młodzi rozgrywający Mikel Brown Jr., Egor Demin i Nolan Traore pokazują wystarczająco dużo potencjału, by podtrzymać nadzieje zmęczonych kibiców.

Trudno jednak wierzyć w optymizm, dopóki w strefie podkoszowej panuje wielka dziura. Latem Nets wymienili długoletniego centra Nica Claxtona, aby sprowadzić Randle’a, i od tamtej pory próbują radzić sobie z rezerwowymi, Day’Ronem Sharpe i Moritzem Wagnerem. Ten plan nie działa: Nets zajmują 24. miejsce pod względem defensive rating, a cztery porażki poniosły różnicą co najmniej 15 punktów.

Jeśli porażki będą trwać, w kuluarach zacznie się mówić, że Brooklyn powinien sprzedawać zawodników przed terminem wymian, aby zgromadzić aktywa na przyszłość. Nets mogą jednak lepiej zrobić, idąc pod prąd, i w połowie sezonu zainwestować w wzmocnienie na pozycji centra, aby Brown, Demin i Traore mieli szansę rozwijać się w bardziej funkcjonalnym otoczeniu. Skoro Brooklyn musi oddać Houston pierwszorundowy wybór z 2027 roku, dlaczego nie zaryzykować?

Charlotte Hornets

Hornets zajmują 30. miejsce pod względem efektywności ofensywy, ale określenie “ostatni w tabeli” znacznie łagodzi ich problemy od czasu wysłania LaMelo Balla do Timberwolves latem. Choć Charlotte prowadzi w lidze pod względem liczby rzutów za trzy, ich 102,5 offensive rating przypomina dawne czasy. Żadna drużyna nie grała tak słabo od sezonu 2015-16.

To i tak wygląda jak okazja do kupna w niskiej cenie. Oprócz Balla Charlotte nie ma w składzie kontuzjowanych rozgrywających Kona Knueppela i Coby’ego White’a. Gdy z dowolnej ofensywy usunie się trzech kluczowych rozgrywających, wyniki zwykle spadają. Sion James, drugorundowy wybór z 2025 roku, przerasta rolę tymczasowego startera. Ta sytuacja nie potrwa wiecznie.

Priorytetem jest zdrowie Knueppela. Wicemistrz Rookie of the Year 2026 zagrał w tym sezonie zaledwie sześć minut z powodu urazów ścięgien podkolanowych, a jego umiejętność kreowania gry i zdobywania punktów ułatwiłaby życie wszystkim wokół. Skrzydłowi Brandon Miller i Naz Reid mają problemy z efektywnym zdobywaniem punktów bez wysokiej klasy rozgrywających, a ograniczeni centrzy Charlotte zniknęli w tym chaosie.

Chicago Bulls

Ta historia przypomina oglądanie najnowszego filmu o Avengerach w kinie, w którym akcja co chwilę przerywana jest reklamami. Tak wygląda sezon utalentowanego Caleba Wilsona, który od lutego doznał trzech urazów ręki.

Numer 4 draftu Bulls zaczął sezon ciekawie, choć nierówno, zanim 11 listopada złamał prawą rękę. 20-letni skrzydłowy notował 18,9 punktu na mecz, co dawało mu trzecie miejsce w swoim roczniku, i w pierwszych 10 meczach wykonał 20 wsadów. W najlepszych momentach wyglądał jak przyszła gwiazda franczyzy, której przebudowujące się Bulls bardzo potrzebują.

Czy Wilson jest podatny na kontuzje, czy po prostu ma pecha? Na razie wygląda to na zwykłego pecha. Jego pierwszy sezon na Uniwersytecie Karoliny Północnej skrócił się przez dwa niezwiązane ze sobą urazy: złamanie kości w lewej dłoni i złamany prawy kciuk. Ostatni uraz wydaje się również przypadkowy, bo uderzył ręką podczas sięgania po piłkę w meczu przeciwko centrowi Spurs, Victorowi Wembanyamie. Na szczęście Bulls spodziewają się powrotu swojego ekscytującego debiutanta w ciągu czterech do sześciu tygodni po operacji.

Cleveland Cavaliers

Budżet płacowy Cleveland wynoszący 208,9 mln dolarów plasuje się na ósmym miejscu w tym sezonie, ale klub już zagwarantował więcej pieniędzy na sezony 2028-29 i 2029-30 niż każda drużyna poza Thunder. Właściciel Dan Gilbert jest więc w pełni zaangażowany finansowo w walkę o mistrzostwo.

Jak to wygląda w praktyce? Cavaliers balansują tuż powyżej .500, a droga, kosztowna pierwsza piątka nie przynosi oczekiwanego zwrotu z inwestycji. James Harden, Donovan Mitchell, Peyton Watson, Evan Mobley i Jarrett Allen razem zarabiają blisko 180 mln dolarów w tym sezonie, a mimo to po ośmiu meczach mają fatalny wskaźnik net rating minus 12.

37-letni Harden wyraźnie słabnie na początku sezonu, a w drużynie od dawna utrzymują się niewyjaśnione problemy z dopasowaniem. Trener Kenny Atkinson znalazł się znów pod presją, ale wygląda na to, że Cleveland musi wymienić kluczowych graczy i pozbyć się drogich kontraktów, zamiast zwalniać szkoleniowca, który poprowadził drużynę do finału Konferencji Wschodniej w 2026 roku.

Dallas Mavericks

Każde spojrzenie na Mavericks to okazja, by podziwiać postępy Coopera Flagga. Pierwszy wybór draftu 2025 notuje 23,5 punktu, 6,7 zbiórki i 6,2 asysty w wieku 20 lat, a takie liczby w tym samym momencie kariery osiągnęli wcześniej tylko LeBron James i Luka Doncić. Flagg jest na dobrej drodze do pierwszego wyboru do All-Star, bo znajduje się w czołowej 25 zarówno pod względem player efficiency rating, jak i win shares.

Przed drafem analitycy zachwycali się staromodnym stylem Flagga, a on robi wszystko, by przywrócić rzuty z półdystansu do łask. Choć ma problemy z trafianiem za trzy, zrekompensował to skutecznością 62,5% w rzutach z półdystansu. Dla porównania, najlepszy wynik Kevina Duranta z tej odległości to 59,1%.

Najcenniejsza cecha Flagga to niegasnący zapał. Prowadzi Dallas w przechwytach, wybiciach i pokonanym dystansie na mecz, a mimo bycia najmłodszym graczem zespołu nadaje ton drużynie. Mavericks powinni pozostać w walce o play-in na Zachodzie, jeśli utrzymają poprawę w obronie z poprzedniego sezonu.

Denver Nuggets

W sezonie mistrzowskim 2023 Aaron Gordon miał 19,5 player efficiency rating, co było najlepszym wynikiem w zespole poza Nikolą Jokiciem. Wszechstronny skrzydłowy w wieku 27 lat był w szczytowej formie, a jego energiczna pomoc w obronie i wykończenia idealnie uzupełniały MVP na pozycji centra.

Teraz Denver nie wygląda już na czołowego kandydata, częściowo przez to, że 31-letni Gordon wygląda jak cień dawnego siebie. Jego player efficiency rating spadł do najniższego w karierze poziomu 11,0, a skuteczność z gry wynosi rekordowo niskie 41,3%. Nuggets bardzo brakuje jego obecności pod koszem: w sezonie 2022-23 Gordon notował średnio 2,6 wsadu, a obecnie były zwycięzca konkursu wsadów wykonuje mniej niż jeden na mecz.

Ofensywa Denver, która w sezonie 2025-26 była pierwsza w lidze, spadła na 10. miejsce, ponieważ brakuje wiarygodnej trzeciej opcji obok Jokicia i Jamala Murraya. Długo utrzymujące się problemy z głębią składu są coraz trudniejsze do ukrycia, zwłaszcza gdy Gordon tak słabo gra.

Dział sportowy nie ma łatwego wyjścia, bo kontrakt Gordona obowiązuje do sezonu 2028-29, a średnia roczna wartość to 36,4 mln dolarów.

Detroit Pistons

Pistons zasługują na uznanie za to, że walczą mimo trudnego początku terminarza i utraty podstawowego centra Jalena Durena z powodu naderwania mięśnia dwugłowego uda. Cade Cunningham poprowadził już Detroit do cennych zwycięstw nad Boston i Philadelphią, a w zeszłym tygodniu zdobył karierowe maksimum 52 punkty przeciwko Washingtonowi, co było występem na miarę MVP.

Osiągnięcia Cunninghama nie zaskakują, ale mało kto przewidziałby wybuch formy Duncana Robinsona. Specjalista od rzutów za trzy podniósł średnią punktową o ponad pięć punktów, trafia 43,1% rzutów przy 9,1 próbach za trzy na mecz i ma najlepszy w zespole wskaźnik plus-minus, plus 7,6. 32-letni skrzydłowy, który nie został wybrany w drafcie 2018, jest jednym z najbardziej poprawiających się graczy w lidze.

Pistons powinni traktować dobry start Robinsona jako korzystny zbieg okoliczności, a nie długofalowe rozwiązanie problemów z punktacją. Ausar Thompson dobrze wszedł w rolę drugiego rozgrywającego, a Duren po powrocie da zespołowi kopa, ale Detroit wciąż potrzebuje więcej siły ofensywnej, by dotrzymać kroku najlepszym atakom w lidze i poprawić wynik z zeszłego sezonu, w którym drużyna odpadła w drugiej rundzie.

Golden State Warriors

Przed sezonem łatwo było lekceważyć szanse Yaxela Lendeborga na nagrodę Rookie of the Year. Zawodnik Michigan skończył 24 lata we wrześniu, został wybrany poza pierwszą dziesiątką w mocnym drafcie i dołączył do doświadczonego zespołu Warriors, który nie awansował do play-offów w 2026 roku.

Gracze gotowi do gry na przeciętnych drużynach zwykle nie radzą sobie dobrze w wyścigu o Rookie of the Year, zwłaszcza gdy są prawie pięć lat starsi od najlepszych młodych zawodników, którzy przychodzą prosto ze studiów. Lendeborg jednak przeszedł wszystkie oczekiwania, notując 20,8 punktu, 7,4 zbiórki i 3,4 asysty dla zaskakująco dobrze grających Warriors, którzy zaczęli sezon zwycięsko mimo urazu skośnego brzucha Stephena Curry’ego. 6-stopowy skrzydłowy prowadzi w win shares wśród debiutantów i chce zostać pierwszym rookie, który zdobędzie wybór do All-Star od czasów Blake’a Griffina w 2010 roku.

Elgin Baylor, David Robinson i Malcolm Brogdon zdobyli nagrodę Rookie of the Year w wieku 24 lat. Warto też zauważyć, że Lendeborg dorównuje najlepszym młodym graczom bez względu na rocznik draftu. Tylko dwóch zawodników z drużyn z dodatnim bilansem jest młodszych i zdobywa więcej punktów niż rookie Warriors: Victor Wembanyama i Flagg.

Houston Rockets

Powrót Freda VanVleeta po kontuzji kolana, która wyeliminowała go z sezonu 2025-26, wyraźnie wzmocnił ofensywę Houston. Po ósmym miejscu w zeszłym sezonie i szybkim odpadnięciu w pierwszej rundzie Rockets są w tym sezonie na drugim miejscu.

Choć VanVleet przywrócił strukturę drużyny, trener Ime Udoka przeniósł część odpowiedzialności z Duranta na Alperena Sengüna. Turecki center prowadzi Rockets w punktach, asystach i liczbie rzutów, a Durant notuje rekordowo niską średnią 13,6 rzutu na mecz. Dwukrotny MVP finałów nie poświęcał tyle, nawet gdy grał w Golden State u boku Curry’ego i Klaya Thompsona.

Na razie wygląda to na zdrową zmianę. 38-letni Durant miał problemy z stratami, gdy musiał przejąć więcej zadań rozgrywającego w czasie nieobecności VanVleeta, a zeszłoroczne Rockets nie znalazły skutecznego schematu na końcówki wyrównanych meczów. Houston ma już cenne zwycięstwa nad Spurs, Thunder, Celtics i Nuggets, co sugeruje, że nowy, zrównoważony atak lepiej sprawdzi się w play-offach.

Indiana Pacers

Pacers przez cały sezon 2025-26 cierpliwie czekali na powrót Tyrese Haliburtona po urazie Achillesa, a teraz ich lider doznał naderwania ścięgna po zaledwie czterech meczach tego sezonu. Choć ten uraz jest znacznie mniej poważny, wpływ jego nieobecności na ofensywę Indiany jest niemal taki sam.

Po tym, jak Haliburton prowadził ofensywę z top 10 i zaprowadził Indianę do finałów w sezonie 2024-25, atak Pacers spadł w zeszłym sezonie na 28. miejsce. Od października, gdy Haliburton wypadł, Pacers zajmują 25. miejsce w ofensywie i mają bilans 3-7. Podstawowy center Ivica Zubac, który przyszedł z Clippers w lutym, zaczął sezon słabo, a jego problemy są symptomem szerszego kryzysu tożsamości.

Pacers starannie zbudowali skład, który miał wykorzystać rozgrywanie Haliburtona i zrekompensować jego braki w obronie. Choć Pascal Siakam, Andrew Nembhard i Zubac są utalentowani, nie utrzymają pociągu na torach bez swojego konduktora. Haliburton wciąż ma czas, by wrócić i uratować zwycięski sezon, ale zegar tyka.

LA Clippers

Clippers zmierzają prawdopodobnie do pierwszego ujemnego bilansu od sezonu 2010-11, ponieważ w ciągu ostatnich 12 miesięcy oddali zbyt wielki potencjał punktowy. Wymiany Kawhi Leonarda, Jamesa Hardena i Zubaca musiały uderzyć w ofensywę LA, a kontuzje Brandona Ingrama i Bradleya Beala zmusiły Darius Garlanda do największego obciążenia w karierze.

Wyniki nie są imponujące. Dwukrotny All-Star Garland notuje karierowe maksimum 4,9 straty na mecz i ma najgorszy wskaźnik plus-minus w zespole. Rywale mocno naciskają na piłkę w niskim, niewysokim backcourcie Clippers, a Garland popełnił kluczowe straty podczas kilku końcówek, które drużyna przegrała.

Powrót Ingrama nie może nadejść szybciej, bo Garland potrzebuje drugiego kreatora, który zrównoważy atak. Skrzydłowi Rui Hachimura i Derrick Jones Jr. nie mają wystarczającej dynamiki w ataku. Dobrą wiadomością jest, że niestarzejący się center Brook Lopez znakomicie gra w tym ponurym miesiącu.

Los Angeles Lakers

Lakers mają łatwy terminarz dzięki Dončiciowi, który w swoim pierwszym sezonie w Los Angeles bez LeBrona Jamesa jest bezlitosny. Słoweński rozgrywający notuje rekordowe kariery średnie punktów i player efficiency rating, prowadzi najefektywniejszy atak w NBA i ma szansę zostać trzecim zawodnikiem w erze rzutów za trzy z usage rate powyżej 40.

Doncić był znakomity przez większość swoich ponad sześciu sezonów w Mavericks, ale teraz osiągnął nowy szczyt w kontrolowaniu przebiegu gry. Sześciokrotny All-Star przeniósł grę z pola podkoszowego i wykorzystuje swoją miękką rękę w rzutach z każdej odległości. Zamiast przebijać się przez tłok pod koszem, częściej kręci się, zatrzymuje lub odchodzi do rzutu z niemal każdego miejsca na boisku. Oczywiście nadal potrafi karać rywali nadmierną uwagą swoją doskonałą wizją gry.

Przed sezonem trener JJ Redick mówił, że jego największym pytaniem jest to, jak drużyna poradzi sobie z przeciwnościami po tak wielu zmianach w składzie latem. To wciąż otwarta kwestia. W przeciwieństwie do wielu czołowych kandydatów Lakers uniknęli poważnych kontuzji kluczowych graczy i dzięki temu mają jeden z najlepszych bilansów w lidze. Na razie Doncić i Wembanyama wyrośli ponad resztę w wyścigu o MVP.

Memphis Grizzlies

Memphis wyhamowało po świetnym starcie 6-0, ale Ty Jerome nadal dostarcza produkcji na poziomie All-Star jako późno rozkwitający zdobywca punktów. Zanim dołączył do Grizzlies dwa lata temu, jego największym osiągnięciem było trzecie miejsce w wyścigu o Sixth Man of the Year 2025 w barwach Cavaliers.

Grizzlies oddali jednak klucze do ataku Jeromowi po wymianie filarów Jarena Jacksona Jr. i Ja Moranta. 29-letni rozgrywający odpowiedział, notując 25,4 punktu na mecz i 23,1 player efficiency rating. Te liczby dorównują najlepszym latom Moranta w Memphis.

Choć Jerome czasem zbyt entuzjastycznie szuka rzutu, trudno kwestionować wyniki, zwłaszcza że prowadzi ofensywę z top 5, zarabiając zaledwie 9,2 mln dolarów. Grizzlies po odejściu Moranta zmierzają w kierunku występu w play-offach w pierwszym roku przebudowy, co w mocnej Konferencji Zachodniej nie jest łatwym zadaniem.

Miami Heat

Start Heat 0-4 sprawił, że w mediach społecznościowych niektórzy ogłosili, iż era Giannisa Antetokounmpo w South Beach już upadła. W ostatnich tygodniach pojawiła się inna, mniej katastroficzna historia: Antetokounmpo odbił się po straconej kampanii 2025-26 i stał się jedną z najbardziej produktywnych gwiazd ligi, a jego zaplecze stopniowo odnalazło się w rozsądnych rolach.

Konstrukcja składu Heat wciąż pozostawia wiele do życzenia, ale 31-letni Antetokounmpo ponownie stał się scorerem o dużym wolumenie, który wciąż ma dość siły i szybkości, by rozrywać defensywy. 10-krotny All-Star jest drugi w liczbie wsadów, mimo problemów Miami z rozciągnięciem obrony, a jego drużyna poprawiła się w ofensywie na ósme miejsce.

Miami może czuć się komfortowo w kontekście play-offów. Davion Mitchell świetnie radzi sobie jako rozgrywający, Klay Thompson przeżywa renesans w późnej fazie kariery, a trener Erik Spoelstra mądrze wycofał apatycznego Andrew Wigginsa z pierwszej piątki. Problemem pozostaje jednak niekonwencjonalne połączenie Antetokounmpo z Bamem Adebayo. Duet wysokich graczy ma skromny net rating plus 3,0, gdy razem przebywa na parkiecie.

Milwaukee Bucks

Gdyby jakikolwiek zespół mógł nacisnąć przycisk, by wyczyścić skład i budżet płacowy i zacząć od nowa w drafcie ekspansji, byliby to prawdopodobnie Bucks. Trudno ocenić pierwszy rok ery po Antetokounmpo, bo błędy z tamtego okresu wciąż zaciemniają obraz.

Na początek Milwaukee musi płacić Damianowi Lillardowi ponad 22,5 mln dolarów rocznie do sezonu 2029-30, po tym, jak w 2025 roku zwolniono go z drużyny i rozłożono jego kontrakt. Myles Turner, podstawowy center, którego przyjście miało uspokoić Antetokounmpo, przechodzi najgorszy sezon w karierze. Kyle Kuzma, kolejny nabytek w ramach chaotycznych działań Milwaukee, notuje karierowo niskie 11,3 punktu na mecz.

Lista jest długa. Gary Trent prawie nie gra po podpisaniu czteroletniego kontraktu wartego 64 mln dolarów, który jest przedmiotem dochodzenia NBA jako możliwa kara za podpisanie rzekomo poniżej rynkowych kontraktów, by dołączyć do wsparcia Antetokounmpo w 2024 roku. Co gorsza, były trener Doc Rivers w niedawnym wywiadzie powiedział, że Antetokounmpo “nie był łatwy” w prowadzeniu i “nie ma akurat tak super inteligencji koszykarskiej”. Jak nowy trener Taylor Jenkins ma budować zespół na 2027 rok i kolejne lata, skoro franczyza wydaje się sparaliżowana przez własną przeszłość?

Minnesota Timberwolves

Connelly nigdy nie wygrał tej nagrody, mimo że budował kontendentów w Denver i Minnesocie, ale to może być jego moment. Najważniejszym ruchem była śmiała wymiana po kontrowersyjnego rozgrywającego LaMelo Balla, który odmienił dawniej ponury szatnię.

Choć Ball i lider zespołu Anthony Edwards od razu zgrali się chemicznie, zdolność Connelly’ego do wzmocnienia rotacji rozgrywających przyniosła duże korzyści, gdy Edwards przeszedł operację kolana pod koniec października. Ball utrzymał ofensywę Minnesoty na powierzchni, a Ayo Dosunmu, przydatny nabytek z terminu wymian 2026 roku, rozwinął się jako zastępca w pierwszej piątce.

Nawet późnoletnia ryzykowna decyzja Connelly’ego dotycząca Jonathana Kumingi okazała się opłacalna, bo skrzydłowy daje wartościowe minuty jako uzupełnienie składu. Byli Timberwolves, Julius Randle i Naz Reid, mają słabe starty w nowych drużynach, więc ruchy Connelly’ego wyglądają jeszcze lepiej w retrospekcji.

New Orleans Pelicans

Pelicans sami są sobie winni za prośbę Murraya o wymianę. Nie dokonując żadnych większych zmian w składzie drużyny, która w zeszłym sezonie wygrała 26 meczów, New Orleans przygotowało sobie kolejny sezon frustrujących porażek i żalu. Murray, najbardziej utytułowany rozgrywający zespołu, nie doczekał nawet Święta Dziękczynienia, zanim poprosił o wymianę i został odesłany do domu.

Dobra wiadomość dla New Orleans jest taka, że odejście Murraya pomaga rozwiązać jeden z kluczowych problemów składu. Murray i wybrany w loterii draftu 2025 Jeremiah Fears byli wyraźnie złym połączeniem w backcourcie, a ich wynik minus 11,3 net rating na 148 wspólnych minutach był fatalny. Fears zyska większą rolę i więcej minut rozwojowych, a odejście Murraya pozwoli trenerowi Jamahlowi Mosleyowi otaczać niskiego Fearsa większymi ustawieniami.

Prośba Murraya o wymianę była złą decyzją: Pelicans mieli bilans 1-8 z nim w składzie w tym sezonie, a potencjalni chętni nie będą musieli długo szukać dowodów na jego złą postawę i narastającą frustrację. 30-letni rozgrywający większość sezonu 2025-26 spędził z powodu kontuzji Achillesa, od 2018 roku wygrał tylko jedno zwycięstwo w play-offach i jest zapisany w budżecie za 32,8 mln dolarów. To może potrwać.

New York Knicks

Podczas mistrzowskiego sezonu 2026 Knicks uosabiali idealną wersję koszykówki, w której pięciu zawodników tworzy bezszwową grupę, a każdy gracz jest niezbędny do zwycięstwa. Sezon 2026-27 wygląda na bardziej zwyczajną, nowoczesną drużynę: gwiazdy Jalen Brunson i Karl-Anthony Towns produkują, ale nie wiadomo, czy mają wystarczającą pomoc.

Zbudowanie chemii potrzebnej do mistrzostwa jest trudne, a jej utrzymanie jest chyba jeszcze trudniejsze. Mikal Bridges i Josh Hart, dwaj wracający startowi zawodnicy, wyglądają zagubieni od początku sezonu, a ławka Knicks, która zajmuje 25. miejsce pod względem zdobyczy punktowych, nie jest na tyle silna, by ich zastąpić.

Gra w końcówkach jest równie niepokojąca: Knicks, którzy w meczach play-off 2026 rozstrzygniętych w granicach pięciu punktów w ostatnich pięciu minutach wygrali sześć z dziewięciu, w tym sezonie wygrali tylko dwa z ośmiu takich spotkań. Ta gwałtowna zmiana pokazuje, jak trudno będzie powtórzyć niesamowite powroty w czwartej kwarcie, które napędzały ich mistrzowską kampanię.

Oklahoma City Thunder

W Thunder jest coś bardzo godnego podziwu: utrzymują dodatni bilans i top 5 w obronie, mimo że stracili niemal połowę składu przez poważne kontuzje. Im dłużej jednak trwa czas od kontuzji Jalena Williamsa, Cason Wallace’a i Cheta Holmgrena, tym trudniej uwierzyć, że Oklahoma City będzie kontendentem w play-offach.

Ofensywa Thunder spadła poniżej średniej bez Williamsa i Holmgrena, czyli drugiego i trzeciego najlepszego strzelca mistrzowskiej drużyny z 2025 roku. Efektywność Shai Gilgeous-Alexandera wyraźnie spadła z powodu tych nieobecności, a Oklahoma City ma problem z wykonywaniem wystarczającej liczby rzutów za trzy, by dotrzymać kroku najlepszym atakom w lidze.

Lojalność była przewodnią zasadą drużyny w Oklahoma City, ale zostanie wystawiona na próbę, jeśli Thunder nie wyjdą z kryzysu kontuzji. Gilgeous-Alexander, Williams i Holmgren mają kontrakty do sezonu 2030-31, więc Thunder prowadzą w lidze pod względem długoterminowych zobowiązań płacowych i już od przyszłego sezonu grożą im ogromne kary drugiego apronu. Jak Sam Presti wybrnie z tego kłopotu?

Orlando Magic

Bez względu na szacunek dla trenera w pierwszym sezonie Seana Sweeneya, przeciętni Magic tkwią w przygnębiającym déjà vu. Paolo Banchero i Jalen Suggs znów mają kontuzje, ofensywa Orlando od 15 sezonów z rzędu jest poniżej średniej, a przyzwoita obrona nie wystarcza, by to zrekompensować.

Choć trudno wskazać prawdziwy postęp, Franz Wagner rozkwita pod nieobecność Banchero. Niemiecki skrzydłowy, który w sezonie 2025-26 opuścił ponad połowę meczów z powodu kontuzji, odbił się, notując 24,2 punktu, 6,8 zbiórki i 8,3 asysty na mecz. To powinno dać mu szansę na pierwszy wybór do All-Star, nawet jeśli bilans Orlando nadal pozostaje słaby.

Magic mogą być zadowoleni z rozwoju Anthony’ego Blacka, a rezerwowy skrzydłowy Tristan da Silva pomaga rozciągać obronę jako strzelec za trzy o dużym wolumenie. Jeśli jednak sytuacja drastycznie się nie poprawi, Orlando będzie musiało rozważyć rozbicie drogiego trzonu w składzie: Banchero, Wagner i Desmond Bane.

Philadelphia 76ers

Określenie “superteam” jest czasem rzucane zbyt lekko w gorączce letnich ruchów. Choć łatwo użyć go jako skrótu na każdy skład pełen gwiazd, powinno być zarezerwowane dla potęg takich jak Warriors z sezonu 2016-17. Standardy mają znaczenie.

76ers grają bardzo dobrze, ale nie spełniają tego wymagania, bo ich gwiazdy łatwo skrytykować. Joel Embiid notuje karierowo najniższe średnie w punktach i player efficiency rating, a jego skuteczność za trzy jest tak słaba, że wygląda jak hołd dla dawnego kolegi z drużyny, Bena Simmonsa. LeBron James miał kilka dobrych występów, ale jego niestabilna forma z meczu na mecz przypomina, że w przyszłym miesiącu skończy 42 lata.

Dobrą stroną jest to, że Philadelphia zgrała się szybciej, niż oczekiwano. Zespoły z udziałem Jamesa zwykle potrzebują miesiąc lub dwa, by wejść na właściwe tory, a 76ers już prowadzą w tabeli Wschodu, głównie dzięki bilansowi 10-0 w meczach rozstrzygniętych w końcówkach. Dużą część zasługi trzeba przypisać błyskotliwemu rozgrywającemu Tyrese Maxeyowi, który jest na drugim miejscu w lidze pod względem punktów w końcówkach i może zakończyć sezon w czołowej piątce głosowania o MVP.

Phoenix Suns

W trudnym pierwszym miesiącu Suns wiele poszło nie tak, ale najbardziej niepokojący jest spadek formy Jalena Greena. 24-letni rozgrywający notuje karierowo najniższe średnie w punktach, liczbie rzutów i player efficiency rating, a jego fatalny wskaźnik minus 19,2 net rating jest zdecydowanie najgorszy w zespole.

Nikt, kto oglądałby tę wersję Greena, nie uwierzyłby, że w 2021 roku został wybrany przed Evanem Mobleyem i Scottiem Barnesem jako drugi wybór draftu. Rockets sprytnie oddali go w wymianie za Kevina Duranta, a Suns nie zdołali wyciągnąć z wybuchowego rozgrywającego, który ma problemy z rzutami za trzy, wejściami pod kosz i obroną, żadnej istotnej wartości.

Green zarabia 36,3 mln dolarów w tym sezonie, a jego opcja gracza na kwotę 36 mln dolarów na przyszły sezon może skomplikować jego potencjalną wartość w wymianie. Niezależnie od tego Phoenix musi szczerze ocenić brak rozwoju Greena i rozważyć posadz

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *