
Stephen Curry doznał urazu skosu brzucha podczas meczu w Houston i według oczekiwań Golden State Warriors będzie pauzował blisko miesiąc. Ten uraz przychodzi zaledwie kilka miesięcy po tym, jak kłopoty z prawym kolanem zdominowały jego 17. sezon w NBA i doprowadziły Warriors do rozczarowującego bilansu 37-45 oraz nieobecności w play-offach.
W pierwszej kwarcie meczu w Houston Curry poruszał się po parkiecie z dużą intensywnością. Po kilku posiadaniach, w których próbował grać mimo bólu, trafił za 3 punkty przeciwko Amenowi Thompsonowi, po czym krzyknął z bólu i udał się do szatni. Warriors przygotowują się teraz na jego długą nieobecność.
Ich pierwszy mecz bez Curry’ego zakończył się wysoką porażką. San Antonio Spurs wyszły na prowadzenie 18:0 i pokonały Warriors różnicą 38 punktów. Trzy noce później słabo grający New Orleans Pelicans przerwali sześciomeczową serię porażek, wygrywając z Golden State 21 punktami. Te wyniki ponownie postawiły pytania o to, czy zespół przetrwa nawet miesiąc bez gwiazdy, a także o przyszłość drużyny po zakończeniu kariery Curry’ego.
Curry opuścił wyjazd, by w San Francisco rehabilitować skos brzucha pod okiem Ricka Celebriniego, szefa działu medycznego zespołu, któremu Curry ufa bezgranicznie. Straci przez to kilka tygodni gry w karierze, w której nie ma ich zbyt wiele.
– To frustrujące, bo to część twojej śmiertelności – powiedział Curry o ciągłych przypomnieniach o upływającym czasie. – Śmiertelność w koszykówce.
Kolano, które nie chciało się zagoić
Problemy zaczęły się pod koniec stycznia, kiedy podczas treningu w pustej hali w centrum Minneapolis Curry poczuł ból w prawym kolanie. Kilka dni wcześniej został po raz 11. w karierze wybrany do pierwszej piątki Meczu Gwiazd, notując średnio 27,2 punktu z bardzo wysoką skutecznością, a Warriors mieli bilans 25-21. Jego partner z drużyny, Jimmy Butler, tydzień wcześniej zerwał prawe więzadło krzyżowe przednie. Curry, mając 37 lat, znów musiał grać w przeciążonych schematach i brać na siebie większy ciężar ofensywny. Wtedy kolano zaczęło dawać o sobie znać.
– Wtedy zacząłem się martwić – powiedział Curry. – Po prostu nie czułem się dobrze.
Curry próbował grać mimo tego, co sam określił jako „dziwny ból i obolałość, które nie mijały”. Mimo że początkowo figurował jako wątpliwy, zdobył 26 punktów przeciwko Timberwolves, odpoczął przez jeden mecz, a następnie rzucił 27 punktów w Utah, kończąc wyjazdową serię, i 23 przeciwko Detroit Pistons po powrocie do domu.
Ból jednak nie ustępował, podobnie jak obawy.
– Przeciwko Detroit musiałem włożyć w to wszystko, co miałem, już na zapleczu, żeby powiedzieć sobie: „Dobra, mogę dziś wyjść i grać” – wspominał Curry. – I przez pierwsze jakieś 25 minut po prostu udawałem.
Jego ostatnia akcja przed opuszczeniem parkietu miała w sobie coś poetyckiego. W trzeciej kwarcie Curry wszedł w izolację przeciwko Ausarowi Thompsonowi po zasłonie na piłkę i, jak sam określił, wykonał „wysokie wymachy nogą, bo w tamtym momencie strasznie bolało”. Po tym zagraniu minął Thompsona kombinacją zwodów, wdarł się pod kosz i trafił wsad-and-1 z półdystansu nad jednym z najlepszych obrońców obwodowych na świecie. Dzięki temu zdobył 23 punkty w 25 minutach gry.
Potem jednak utykając podszedł do linii bocznej i powiedział Celebriniemu, że opuchlizna i sztywność stały się nie do zniesienia.
– Postąpiłem mądrze w tej sytuacji – mówił Curry, który opuścił kolejne 27 meczów. – Musieliśmy zrobić badania obrazowe.
Ta sprzeczność dobrze opisuje Curry’ego w schyłkowym etapie jego drogi do Galerii Sław. Na parkiecie wciąż potrafi zagrać serię, którą trener Steve Kerr nazywa „magiczną”. Poza widowiskowymi momentami Curry bezustannie walczy z czasem, nieustannie udoskonalając swój plan dbania o ciało, by być dostępnym jak najczęściej, dopóki zegar nie wybije końca.
Złożony obraz urazu
Dziesięć dni temu Curry rozmawiał z dziennikarzami o fizycznych i psychicznych wyzwaniach tamtego okresu, z których większość dotyczyła zarządzania urazem kolana. Dzień po tej rozmowie zdobył 41 punktów przeciwko Orlando Magic, wyprzedzając LeBrona Jamesa i Michaela Jordana pod względem liczby meczów z co najmniej 40 punktami po 35. roku życia w historii NBA. Ta seria podniosła bilans Warriors do 8-3 i pokazała, że jego gra ofensywna jest tak ostra jak zawsze.
– Wiem, jak bardzo jestem błogosławiony, że wciąż mam możliwość przekonywać samego siebie, że mogę być najlepszym zawodnikiem drużyny walczącej o mistrzostwo – powiedział Curry.
Cztery dni później w Houston uraz skosu brzucha zakończył jego sezon do czasu powrotu do gry.
Według Curry’ego najtrudniejszym elementem była zmiana kości w kolanie, spowodowana „zniszczoną” chrząstką, która uciskała niewłaściwe części stawu. Ograniczony dopływ krwi do tego obszaru spowalniał gojenie.
– Stało w miejscu – powiedział Curry. – Nie szło ani w jedną, ani w drugą stronę.
Mimo to Curry poczuł wystarczający postęp, by wrócić na sześć meczów między 5 a 17 kwietnia. W zwycięstwie nad LA Clippers w turnieju play-in, rozegranym w retro strojach, zdobył 35 punktów.
Nawet wtedy przyznał, że problemy z kolanem stworzyły dla niego „nową normalność”. Długie uściski z Kerrem i Draymondem Greenem po odpadnięciu z rywalizacji w Phoenix wzbudziły pytania o przyszłość Kerra i przypomniały, jak blisko są już do mety.
Lato z innym podejściem
Końcówka sezonu dała Curry’emu mentalny zastrzyk energii przed letnią pracą, która musiała być inaczej zaplanowana niż w przeszłości.
– Ograniczyć ogólną intensywność – powiedział Curry. – Motyw przewodni od Ricka brzmiał: każdy trening tego lata ma zostawić mnie z poczuciem, że czegoś jeszcze nie wykorzystałem, zamiast wyczerpywać się całkowicie.
Dla Curry’ego to trudna koncepcja. Stał się najlepszym strzelcem na świecie i przedłużył karierę do późnych trzydziestek dzięki ogromnej liczbie treningów, pracy nad rzutem, budowaniu masy i nieustannemu dbaniu o formę.
Mając 38 lat, sztab medyczny w końcu kazał mu zwolnić.
– Częściej odpoczywa na nogach – powiedział Kerr. – Opiera się na tym, że zbudował niesamowity poziom umiejętności, który go nie opuści. Potem znalazł sposób, by pozostać naprawdę w formie bez obciążania kolan i kostek. Jeździ na rowerze, korzysta z bieżni podwodnej. Jest kreatywny.
Curry żartował, że najlepszą letnią terapią była gra w golfa, ale zapewnił, że w tym żarcie jest sporo prawdy. Kilka wyczerpujących dni na parkiecie zastąpił dniami wypoczynku na polu golfowym.
– To element aktywnej regeneracji – powiedział Curry. – Chodzenie po polu golfowym w pewnym stopniu rozluźnia kolano. Pozwala utrzymać ciało w ruchu bez nadmiernego obciążenia.
Mniej minut, większa dyscyplina
Z perspektywy koszykarskiej Curry nie czuł, że jego ciało jest tak przygotowane jak w przeszłości do obozu treningowego i sezonu przedsezonowego. Celebrini częściej trzymał go poza treningami w październiku. W drugim meczu sezonu Curry trafił tylko 5 z 15 rzutów, a Warriors w końcówce roztrwonili 12-punktową przewagę z Memphis Grizzlies.
– Prawdopodobnie nie był jeszcze fizycznie gotowy, by domknąć tamten mecz z Memphis – powiedział Kerr. – Ale długofalowe korzyści to mniej zużycia organizmu. Więc się na to zgadzamy. Liga nigdy nie była szybsza, bardziej atletyczna, zawodnicy non stop biegają, pokonują ogromne dystanse.
– W porównaniu ze Steve’em Nashem czy Johnem Stocktonem, rozgrywającymi jego kalibru, którzy wciąż grali w wieku 38, 39 i 40 lat, gra jest dziś znacznie trudniejsza.
W szczytowej formie Curry należał do liderów ligi pod względem przebytego dystansu na mecz. Dane śledzące ruch wskazywały, że na początku lat 30. pokonywał średnio od 2,3 do 2,6 mili.
Teraz ta liczba jest mniejsza. Warriors ograniczają mu minuty do około 28 na mecz, nie pozwalają mu grać w obu końcach parkietu w meczach z serii back-to-back i latem wprowadzili kilka filozoficznych zmian w ataku, które odciążają jego rolę.
Po 10 meczach dane wskazują, że Curry przebiega średnio 1,9 mili na mecz.
– Częściej stoi w miejscu – powiedział Kerr. – Mniej jest zagrywek ruchowych, które stosowaliśmy przez lata, kiedy wychodził z potrójnej zasłony i biegał od silnej strony na słabą i z powrotem.
Curry przyznał, że ograniczone minuty i dni odpoczynku sprawdzają jego „dyscyplinę”, ale docenia skumulowane efekty. Według niego po tygodniu meczów po 28 minut czuje różnicę w porównaniu z grą po 32 minuty.
– Jeśli chcemy być jakimkolwiek zagrożeniem pod koniec roku, muszę być dostępny – powiedział Curry.
Po przełamaniu rdzy Curry zdobywał kolejno: 24, 44, 31, 34, 29, 41 i 25 punktów w serii siedmiu meczów, która pomogła Warriors wygrać osiem spotkań z rzędu, notując ponad punkt na minutę.
Ale jak często wierzy, że może być tym wersjonem samego siebie?
– Mam nadzieję, że co drugi wieczór – powiedział Curry. – Przynajmniej w marcu, kwietniu i maju.
Kontrakt i przyszłość
Przed sezonem Curry stanął przed decyzją kontraktową. Warriors przedstawili mu menu opcji przedłużenia umowy, które sprowadzało się do maksymalnego kontraktu, obniżki zarobków albo czekania, a ta ostatnia opcja dałaby klubowi najwięcej elastyczności w długiej perspektywie.
Curry zdecydował się na niewielką obniżkę, podpisując dwuletnią umowę o wartości 116 milionów dolarów. Dzięki temu Warriors odzyskają latem przyszłego roku 10 milionów dolarów miejsca pod limitem płacowym, a on otrzyma opcję zawodnika na ostatni sezon.
Jak powiedział Curry, decyzja miała zapewnić jasność wszystkim zaangażowanym stronom, wyeliminować rozproszenie uwagi i pozwolić mu zarabiać zgodnie z wartością, jaką wciąż przedstawia jako zawodnik, a jednocześnie dać klubowi, z którym chce związać się aż do 20. sezonu, a być może ostatniego, dodatkową elastyczność.
– Wszystko – powiedział Curry, pytany o to, co było najważniejsze. – Zakładałem, że to będzie jeden z ostatnich, jeśli nie ostatni kontrakt, jaki podpiszę. Nie boję się tego powiedzieć. Ale być może zaskoczę samego siebie i zechcę grać dalej.
Gdyby okoliczności tego wymagały, Curry powiedział, że bez problemu zaakceptowałby rolę uzupełniającą pod koniec kariery, podobnie jak większość gwiazd w schyłkowym okresie. Być może kiedyś tak się stanie.
– Nie zraniłoby to mojego ego – powiedział Curry. – Chcę wygrywać. Cokolwiek to oznacza, podejmuje się decyzje na podstawie tego, co jest przed nami.
Curry wciąż ma talent na poziomie All-NBA, a jego wpływ na grę jest zbyt duży, by odsunąć go na bok. Warriors wciąż są zbudowani wokół jego umiejętności.
Obecny skład jest jednak kruchy i osłabiony. Butler i Moses Moody wciąż rehabilitują poważne urazy kolan i nie są oczekiwani przed połową sezonu. Zakładany podstawowy center, Kristaps Porzingis, odszedł od sportu, a jego kontrakt wciąż nie został przesunięty w transferze. Curry jest poza grą.
Zostaje 151,9 miliona dolarów w zarobkach zawodników wyłączonych z gry na czas nieokreślony i zaledwie 67,8 miliona dolarów w pensjach pozostałych graczy, którzy mają utrzymać Warriors na powierzchni, podczas gdy gwiazdy dochodzą do zdrowia.
– Drużyna musi mu pomóc – powiedział Kerr. – Jeśli uda nam się wygrywać mecze w różnicach punktowych i zdobywać zwycięstwa w spotkaniach, w których on nie gra, i postawimy się w dobrej sytuacji. Myślę, że tak zrobimy. Podoba mi się postawa tej drużyny. Podoba mi się energia i duch. Cenię nasz talent.
Butler i Curry w końcu wrócą. Brandin Podziemski pokazał wyraźny postęp w czwartym sezonie. Sztab szkoleniowy trafił też z kilkoma dobrymi kontraktami minimalnymi.
Przyjście Yaxela Lendeborga dodało drużynie nowej energii. Rookie może od razu wnieść dużo wkładu, a z czasem rozwinąć się w skrzydłowego w średnim wieku sportowym, który po odejściu Curry’ego może poprowadzić zespół.
– Nie obchodzi mnie pierwszy, drugi czy trzeci skład – powiedział Kerr. – Nic z tego nie ma znaczenia, jeśli nie wykonujemy swojej roboty. Musimy wygrywać w detalach teraz, a potem możemy rozmawiać o Jimmym, Yaxelu i Stephie, o wszystkich trzech, którzy potrafią domknąć mecz. Wtedy coś będziemy mieli. Wtedy będziemy mogli rywalizować z każdym. Ale na tym etapie jesteśmy najdalej od tego.
Bez Curry’ego Warriors przeszli w tryb przetrwania. Lendeborg, po zaledwie miesiącu w lidze, musi przyspieszyć swój rozwój, przejąć rolę kreatora ataku, której nie pełnił nawet na uczelni, i prowadzić zespół do wygranych, dopóki gwiazdy nie wrócą.
– Chyba na sześć z dziesięciu – odpowiedział Lendeborg, pytany o pewność siebie. – Będzie fajnie sprawdzić, jak najlepiej mogę zdobywać punkty i co zrobić, żeby być skutecznym strzelcem. Z kolei te pozostałe cztery to: czy na pewno sprostam? Czy będę mógł pomóc drużynie tak, jak chcę? Czas pokaże.
Curry podkreślił, że decyzja o zakończeniu kariery nie zapadnie wkrótce. Nie boi się jednak mówić o nieuchronnym końcu, bo widział, jak jego ojciec, Dell, i wielu kolegów Della przechodzili przez ten finałowy etap, gdy ciało zaczyna słabnąć, a zegar zaczyna tykać.
– Chcę docenić to, co dzieje się teraz, bo nie chcę po prostu przechodzić przez ruchy – powiedział Curry. – Bo potem to wszystko po prostu przeminie.