Philadelphia 76ers pokonali New York Knicks 98:93 w piątkowy wieczór, a dla drużyny z Nowego Jorku była to już czwarta porażka w sezonie. Gospodarze swobodnie rozgrywali piłkę pod Xfinity Mobile Arena, podczas gdy goście gonili wynik. Kluczową postacią był Tyrese Maxey, który wjeżdżał pod kosz i zdobywał łatwe punkty. Kibice Sixers skandowali „MVP” pod adresem Maxeya, a LeBron James po dobitce, która przypieczętowała zwycięstwo, cieszył się z dopingu publiczności.
Knicks są w słabej formie. Po siedmiu meczach mają bilans 3:4, zajmują 22. miejsce w ataku i trafiają z dystansu z 35,7%, co jest nieznacznie powyżej średniej ligowej. Ósme miejsce na Wschodzie to dla obrońców tytułu wynik daleki od oczekiwań. Zespół zmaga się też z problemami poza parkietem: negocjacje dotyczące przedłużenia kontraktów kluczowych graczy zostały wstrzymane do końca sezonu, a w klubie wybuchła kontrowersja wokół pierścieni mistrzowskich.
Wcześniej drużyna z Nowego Jorku potrafiła zmieniać przebieg meczu w kilka minut. Dziś rywale po prostu czekają, aż Knicks się pogubią, i wiedzą, że okazja na przejęcie inicjatywy szybko się pojawi.
„Kiedy dochodzimy do takich serii, zaczynamy wyglądać jak drużyna sprzed lat. Potem trochę się rozluźniamy” – powiedział Jalen Brunson po porażce 102:111 z Orlando Magic 25 października. – „Musimy dalej przyciskać gaz i grać tak, jak graliśmy w zeszłym roku”.
Trudny start i cierpliwość trenera
Trener Mike Brown nie zaprzecza, że zespół rozpoczął sezon ospale. Zadanie obrony tytułu jest jednak trudne. Era wyrównanej rywalizacji, w której w ostatnich ośmiu latach mistrzem zostawało osiem różnych drużyn, to najdłuższa taka seria w historii NBA. Tylko Thunder z poprzedniego sezonu w ogóle przeszli drugą rundę w obronie tytułu.
Brown stara się nie panikować. Według niego może chodzić o rosnącą konkurencję, ale też o niepewność kontraktową zawodników, która wpływa na nich w sposób bardzo ludzki.
„To nowy sezon. To nowa drużyna i czekają nas wyzwania” – powiedział Brown. – „To jak wspinaczka na górę. Czasem pokonujesz 100 jardów, a czasem cofniesz się o 5. Musisz się zjednoczyć i znaleźć właściwy sposób, by iść do przodu, trzymając się procesu”.
Hart jako emocjonalne centrum drużyny
Josh Hart często widziany jest w złym humorze po słabym meczu albo serii porażek. Obok partnerskiej relacji z Brunsonem to właśnie on jest emocjonalnym centrum Knicks, odkąd w 2023 roku trafił do zespołu na terminie wymiany.
Kiedy pod koniec ubiegłego sezonu Knicks przegrali trzy mecze z rzędu, w tym wysoko 17 punktami w Houston z Rockets, Hart wyraźnie nazwał problem. Następnego wieczoru w Memphis, jak twierdził, czekał ich mecz o wszystko.
„Nie idziemy w dobrym kierunku” – powiedział wtedy. Knicks odpowiedzieli pięcioma zwycięstwami z rzędu, a przed ostatnim meczem sezonu wpuścili na parkiet rezerwowych. Ta seria przygotowała grunt pod dominującą fazę play-off.
Hart nie boi się mówić niewygodnych rzeczy. Pytanie brzmi, czy przy niepewnej przyszłości kontraktowej nie zawaha się, gdy pojawi się problem.
„Mogę zagwarantować, że będę siedział tu na samym dnie” – powiedział Hart. – „Nigdy nie będę się wynosił ponad innych. Jesteśmy w Nowym Jorku. Wszystko zależy od następnego meczu. Wygrywamy dziesięć z rzędu, a potem przegrywamy jeden mecz i wszyscy są gotowi podpalić to miejsce. Wiemy, jak to wygląda. Taka jest trudna część grania w Nowym Jorku”.
Trener Boston Celtics Joe Mazzulla, którego drużyna odebrała Knicks drugą porażkę w tym sezonie, rozumie, jak trudno zostawić stratę za sobą.
„Nie sądzę, by wojny psychologiczne kończyły się po meczu. Trwają tak długo, jak długo jesteś w grze” – powiedział Mazzulla. – „Każda drużyna wnosi do szatni blizny z przeszłości”.
Problemy w ataku i obronie
Brown wskazuje na obronę jeden na jednego, niezdecydowanie w ataku i stanie zawodników, gdy akcje się rozpadają, jako główne przyczyny słabego startu. Według NBA.com Knicks są na trzecim miejscu od końca pod względem liczby rzutów oddawanych w ostatnich czterech sekundach akcji, a skuteczność w takich sytuacjach wynosi 28,8%, co daje im drugie miejsce od końca w lidze. W poprzednim sezonie byli w tym najlepsi.
Zwykle w takich momentach piłkę bierze Brunson, tak jak robił to tak często w play-off. Tym razem jednak magia nie wróciła.
Knicks nie odrabiali też strat tak jak w poprzednim sezonie, kiedy w sześciu meczach play-off zaczynali z dwucyfrową stratą. Najbardziej spektakularnym powrotem było odrobienie 29 punktów przeciwko San Antonio Spurs w czwartym meczu finału.
Czy zespół uśpił się przez te nieprawdopodobne powroty? Czy zbyt głęboko wpadnie w dołek, z którego nie zdoła się podnieść, i jaka jest cena takiego stylu gry?
„Mówiłem wcześniej, że ważne jest, by uczyć się z wygranych. Oczywiście uczymy się też z porażek” – powiedział Brunson w piątek w Filadelfii. – „Wielokrotnie uczyliśmy się, co możemy zrobić, gdy jesteśmy w tyle. W tym samym meczu dokonywaliśmy korekt i nie byliśmy już w tyle. Musimy zagrać pełne 48 minut”.
Sixers, drużyna wciąż budująca chemię po sprowadzeniu LeBrona Jamesa i Jaylena Browna latem, obnażyła to, co wydaje się słabym punktem Knicks: szybkość.
„Czasem zajmuje nam trochę więcej czasu, by wejść do meczu. Czy to kwestia rytmu, czy zmęczenia” – powiedział Hart. – „Nie możemy polegać na tych powrotach, bo są bardzo wyczerpujące. Wszyscy czujemy zmęczenie. Musimy się przez nie przebić. Jesteśmy dopiero po sześciu meczach, musimy znaleźć sposób, by nasze ciała były gotowe. Mentalnie jesteśmy gotowi, ale fizycznie musimy to dopiero znaleźć”.
Gdy zapytano o to Brunsona, zbył temat lekceważąco: „Josh mówi, że czuje zmęczenie? Josh jest stary jak diabli”.
Nie tylko Brunson i Hart noszą na sobie takie blizny. Mikal Bridges trafił pierwszy rzut za trzy dopiero w czwartym meczu, a pierwszy rzut wolny oddał dopiero po siedmiu spotkaniach. Brunson, MVP finałów, trafia z pola i zza łuku najgorzej w karierze.
Brown na pozycji rezerwowego centra rotuje Andre Drummonda i Jamesa Wisemana, próbując zastąpić Mitchella Robinsona. Robinson podpisał kontrakt z Celtics jako wolny agent, bo oszczędzające Knicks nie chciały go zatrzymać. Brak Robinsona jest odczuwalny, zwłaszcza pod względem skuteczności: w sezonie 2025/26 trafiał z gry z 72%, Drummond w poprzednim sezonie trafiał z 47%, a w obecnym ma tylko 46%. Wiseman jest 0 na 5 z gry.
Miles McBride twierdzi, że to nie tylko Brunson i Hart mają mówić głośno. Ten zespół jest na tyle świadomy i dojrzały, by prowadzić trudne rozmowy.
„Jest otwarcie” – powiedział McBride. – „Każdy może wziąć odpowiedzialność, czy to zawodnicy z ławki, czy z pierwszego składu. Ta drużyna ma świetną chemię i dużo zaufania, bo widzimy, jak każdy z nas ciężko pracuje”.
Brown również nie boi się zabierać głosu. Gdy wiosną sezon Knicks znalazł się w kryzysie, przegrywając w pierwszej rundzie z Atlanta Hawks 1:2, to on zachęcił Karla-Anthony’ego Townsa, by częściej brał piłkę i grał agresywniej. To odwróciło losy zespołu i doprowadziło do rekordowej serii zwycięstw w play-off.
„Będę mówił wprost” – powiedział Brown na początku października. – „Jeśli jest jakiś problem, nie lubię udawać, że go nie ma. Poruszę go. Nie obchodzi mnie, czy to Jalen, KAT czy OG [Anunoby]”.
Tym razem Knicks nikogo nie zaskoczą. Ich bilans 3:4 daje im ósme miejsce na Wschodzie.
Brown ocenia sezon w pięciomeczowych blokach, by zachować spokój. Brunson uważa, że pierwszy miesiąc rozgrywek wiele pokaże.
„Myślę, że wszyscy na Wschodzie się znają” – powiedział Towns. – „To nasz trzeci rok razem, więc to rzadkość. To jedna z naszych przewag”.
Porównał to do przejścia Jamesa do Miami Heat latem 2010 roku, które zmieniło klimat na Wschodzie na cała dekadę.
„Ostatecznie ludzie wiedzieli, że gdy LeBron i wielka trójka są na parkiecie, trzeba ich pokonać” – powiedział Towns. – „Każdy daje z siebie wszystko, gdy gra przeciwko New York Knicks. Musisz bronić koszulki i miasta za wszelką cenę”.
Sprawa pierścieni mistrzowskich
Brown zachował kamienną twarz, nie zdradzając niczego, gdy zapytano go, czy otrzymał swój pierścień mistrzowski. To kolejny z szeregu niepochlebnych nagłówków od czerwcowego tytułu drużyny.
Ponad tydzień wcześniej pojawiły się informacje, że asystenci trenerów Knicks nie dostali pierścieni w dniu inauguracji sezonu. Część pracowników, którzy wciąż nie mieli swoich pierścieni, otrzymała też phishingowy e-mail rzekomo od ochrony Madison Square Garden, informujący, że ich „pierścień mistrzowski jest już dostępny”.
„Nie chcę rozmawiać o tej sprawie z pierścieniami, jak możecie sobie wyobrazić” – powiedział Brown, mimo spekulacji, że pudełko, które mu wręczono, było puste albo zawierało cudzy pierścień. – „Nie zamierzam się w to zagłębiać”.
To zgodne z charakterem Browna. W pierwszym sezonie jako trener Knicks jego atutem była umiejętność unikania konfliktów i poprowadzenia drużyny do pierwszego od 53 lat mistrzostwa.
Brown wie, że droga do kolejnego pierścienia będzie jeszcze trudniejsza. Widział to na własne oczy jako asystent Golden State Warriors, którzy dołączyli Kevina Duranta do zespołu, który rok wcześniej wygrał 73 mecze w sezonie zasadniczym. Warriors przeszli play-off w 2017 roku, wygrywając pierwsze 15 meczów, ale w kolejnym sezonie prawie odpadli w półfinale konferencji z Rockets.
Co więcej, od tamtej pory zasady NBA jeszcze bardziej utrudniły utrzymanie dominacji.
Jeszcze wymowniejsze jest to, że drużyny, które od początku tysiąclecia obroniły tytuł, prowadzili LeBron James, Shaquille O’Neal, Kobe Bryant i Stephen Curry, czyli zawodnicy z krótkiej listy największych gwiazd w historii.
Mazzulla dobrze rozumie drogę, którą przechodzi Brown. Po sezonie z 64 zwycięstwami, zakończonym serią 16:3 w play-off i tytułem w 2024 roku, jego Celtics w 2025 roku wygrali 61 meczów i weszli do play-off jako obrońcy tytułu, którego powtórzenia wielu się spodziewało.
Trafili jednak na Knicks w półfinale konferencji, a osłabienie drużyny z poprzednich lat zaczęło być widoczne. Największą ofiarą był Jayson Tatum, który zerwał prawe ścięgno Achillesa w czwartym meczu w Nowym Jorku, próbując na siłę doprowadzić Celtics do odwrócenia losów serii.
„To rywalizacja, w której jesteś. Gdy już tam trafisz, musisz oszukać samego siebie, jakbyś nigdy tam nie był” – powiedział Mazzulla. – „Ale jednocześnie, dwa lata od tamtego momentu, każda porażka boli bardziej niż trzy lata temu. Musisz traktować siebie tak, jakbyś był bardziej zdesperowany niż wszyscy inni”.
Dodatkowe mecze się sumują, podobnie jak szaleńcze tempo dzisiejszej NBA. Może to mieć wpływ na losy obrońców tytułu z Oklahomy, Thunder, którzy borykają się z poważnymi kontuzjami czterech zawodników rotacji, co może zrujnować ich sezon. Tak jak Celtics Mazzulli, którzy dotarli do finału w 2022 roku, zanim w 2024 roku wygrali tytuł, Thunder także zaliczyli kilka długich przebiegów w play-off. To problem, z którym mierzy się też ta drużyna Knicks.
Brunson rozegrał 61 meczów play-off od przybycia do Nowego Jorku, w tym 37 w ostatnich dwóch sezonach. Podobnie Hart. Anunoby dołączył do Knicks trzy lata temu i rozegrał 44 mecze posezonowe w barwach klubu, a łącznie 71 meczów play-off, licząc czasy w Toronto. Towns dotarł z Minnesotą do finału konferencji w sezonie poprzedzającym transfer do Knicks, co daje mu 53 mecze w ostatnich trzech sezonach play-off.
Rachunek za to może przyjść szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Knicks są w kontraktowym impasie z trzema kluczowymi zawodnikami, po tym jak 9 października wstrzymali wszystkie rozmowy o przedłużeniu umów. Właściciel James Dolan powiedział latem, że Nowy Jork nie sięgnie po karną drugą aprobatę podatkową, by utrzymać zespół w komplecie.
Hart ma opcję klubową, a na dniu mediów powiedział, że nie prowadzono żadnych rozmów o nowym kontrakcie. Towns kwalifikuje się do czteroletniej umowy wartej 276 milionów dolarów. Zanim rozmowy wstrzymano, oferta Knicks wynosiła 200 milionów dolarów, co oznaczałoby obniżkę w porównaniu z jego obecnym kontraktem (cztery lata, 220,4 miliona dolarów).
Towns liczył na przedłużenie umowy już na początku poprzedniego sezonu i go nie dostał. Rozczarowanie było ciche, ale przez całą regularną rundę grał na przemian, a on i Brown mieli problemy ze znalezieniem wspólnego języka. W play-off wszystko się jednak połączyło.
„Wszystko to zrobiliśmy w zeszłym roku” – powiedział Towns. – „Jesteś w Nowym Jorku, musisz radzić sobie z rozproszeniem uwagi, to część gry tutaj. Jest ogromna presja i mnóstwo szumu”.
„Ale dopóki ta szatnia, która już pokazała, że potrafi, pozostaje razem i wierzy, a w trudnych chwilach trzyma się razem, możemy osiągnąć coś wyjątkowego”.
Towns wskazał na trudny okres po zdobyciu Pucharu NBA w poprzednim sezonie, czyli fatalną serię 2:9 od 31 grudnia do 19 stycznia, jako dowód, że ta drużyna potrafi radzić sobie z przeciwnościami.
„Nie graliśmy wtedy na najwyższym poziomie i to wszyscy słyszeli” – powiedział Towns. – „Ta drużyna trzymała się razem, zamiast się rozpraszać i oddalać. Byliśmy coraz bliżej siebie”.
W Filadelfii Towns dodał: „Musimy znaleźć sposób, by znów być tą magiczną drużyną z zeszłego roku. Nie chcesz czekać, aż ta magia wróci. Piorun nie uderza dwa razy”.